https://poems.bendersteed.gr/feed.xmlRecent Posts2025-07-19T12:21:37Zhttps://poems.bendersteed.gr/μικρή-νίκη.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2021-04-12T00:39:00Z

<p> Δε θα κάτσω εδώ με δυο άδειες κανάτες <br /> Θα βγω έξω, θα συναντήσω το γείτονα <br /> Θα μου κάνει δώρο μαρούλια και νεράντζια <br /> Και θα μου πει για το όνειρο που είδε <br /> Θα συναντήσω ένα στρατό από παλιές αγάπες <br /> Θα δω παλιούς φίλους σε κάποια βιτρίνα <br /> Ίσως πάω να βοηθήσω στην ανακαίνιση των σκιών <br /> Πίσω μου μια καταιγίδα θα εξαφανίζει ένα χωριό <br /> Καμιά υπόκλιση δεν έφτασε ποτέ αρκετά χαμηλά <br /> Δεν θα δω πρόσωπα, μόνο μια σειρά από φανάρια <br /> Θαμπές οι τυρόπιτες στη ζέστη <br /> Μια ζεστή μπύρα θα με αγκαλιάσει <br /> Καμιά μηχανή δε θα συντρίψει τα γόνατα μου, <br /> αφού ξέχασα το κλειδιά πίσω από την πόρτα. <br /> <br /> Θα ήθελα να εκφράσω κάτι, <br /> σε κάποιον που είναι ανάξιος για αυτό. <br /> <br /> Μια βόλτα θα χαράξει την πορεία μου <br /> Πρέπει να έχω σκοπό, αλλά ο σκοπός πρέπει να έχει εμένα; <br /> Είμαι αυτό που ήθελα, <br /> και με γέλια βλέπω ότι δε λέει τίποτα. <br /> </p>

https://poems.bendersteed.gr/στην-παραλία.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-09-10T23:14:00Z

<p> Καμμένες ομπρέλες το δεκαπενταύγουστο, ξαφνικές βροχές <br /> θα περάσουμε μπροστά από το κομμωτήριο με πεθαμένα νύχια <br /> μια ομίχλη θα είναι στους ώμους της <br /> ενώ στο λεωφορείο μια κόκκινη ματιά θα κάνει ρυάκι <br /> Στήν είσοδο της πολυκατοικίας θα βρεθεί η παρέα του 4ου <br /> γυαλότουβλα με μια ανάσα <br /> </p><p> Κρίμα τα παιδιά, δεν έπαιξαν, δε χόρεψαν,<br /> μόνο ξάπλωσαν κάτω από μια συκιά και τους αγκάλιασαν κάμπιες <br /> Χαμένα αγριογούρουνα μύρισαν τις πατούσες τους <br /> και έλαμψαν από την ανάσα του χώματος <br /> </p><p> Θα πάω στη φύση, θα είναι σα διακοπές στο εξωχικό<br /> να ακούσω δίσκους, να δω έργα που δε θα καταλάβω <br /> να διαβάσω βιβλία που θα με κάνουν να νομίζω ότι κατάλαβα <br /> να μιλήσω με φίλους που καταλαβαίνουν <br /> </p><p> Θα ήθελα να μπορώ να πάω διακοπές στο τσιμέντο<br /> να έρθει τρελή άσφαλτος να με καλωσορίσει <br /> καθώς ταξί θα μου κορνάρουν <br /> και να μπω στο σούπερ μάρκετ με μια αγάπη για οδοντόκρεμα, <br /> που ήρθε από πολύ μακριά <br /> που φτιάχτηκε πολύ μακριά <br /> για να είναι αληθινή <br /> </p>

https://poems.bendersteed.gr/οι-εξωγήινοι-της-μαρίνας.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:46:00Z

<p> Αν σε έναν μακρινό πλανήτη υπάρχουν κάτι πλάσματα, εκεί τα παιδιά δεν θα είναι καλοί τύποι;<br /> Δε θα μαζεύονται σε πλατείες και δε θα προσπαθούν να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους;<br /> Δε θα υπάρχουν και εκείνοι που κάνουν τα παιδιά να κλαίνε;<br /> Αν υπάρχουν φίλοι δε θα πίνουν μαζί και θα φωνάζουν για τα όνειρα τους;<br /> Αν σε εκείνο το σύμπαν υπάρχει καλοκαίρι, δε θα πέφτουν μέσα σε δροσερές θάλασσες;<br /> Και αν έχουν χειμώνα, δε θα αγκαλιάζουν κουβέρτες γύρω από κάνα τζάκι;<br /> </p><p> Ο εξωγήινος θα έρθει και θα πει: “Μακάρι να είχαμε γάτες στον πλανήτη μας.”<br /> Και ο πλανητάρχης τους θα μας φέρει διαστημόπλοια για να πάρει κοκτέιλ και πίνακες του Τουλούζ Λοτρέκ και iPhone και τραγούδια του Lou Reed.<br /> Μα ποτέ δε θα μάθουν για τα μάτια σου.<br /> </p><p> Αν ήμουν γάτος μπορεί να με έπαιρναν μαζί τους.<br /> Και να περνούσα τις ώρες μου κυνηγώντας διαστημικά ποντίκια και να λιάζομαι από κανέναν μακρινό άστρο.<br /> Και θα μου πέταγαν φαΐ και νερό, αν εκεί τρώνε και πίνουν.<br /> </p><p> Μα δε θα ήθελες να έχουν εξωγήινο θέατρο;<br /> Με τις θεωρίες σου σίγουρα έχουν.<br /> Το κοσμοθέατρο στις άκρες του γαλαξία θα έχει ενδιαφέρον;</p>

https://poems.bendersteed.gr/είμαι-μαζί-σου.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:46:00Z

<p> Είμαι μαζί σου στο Ίντερνετ<br /> όταν είσαι πιο τρελός από τη σκόνη<br /> Είμαι μαζί σου στο Ίντερνετ<br /> όταν πια το νοσοκομείο είναι πάρκο για αστροναύτες<br /> Είμαι μαζί σου στο Ίντερνετ<br /> όταν ψάχνοντας για την μυρωδιά της σοκολάτας<br /> βρέθηκες φορώντας δερμάτινα να φωνάζεις για τις ιερές πολιτείες των ηλεκτρονίων<br /> πάνω σε μουδιασμένα φέρετρα<br /> Είμαι μαζί σου στο Ίντερνετ<br /> όταν χαμένος στις αισθήσεις της τρικυμίας αποφάσισες<br /> πως τα χάδια δεν είναι παρά<br /> τα σοκ που δεν θα κάνουν ποτέ την ψυχή σου να επιστρέψει<br /> από το προσκύνημα σε κάποια γωνία του δικτύου<br /> Είμαι μαζί σου στο Ίντερνετ<br /> όπου σκίστηκαν τα φύλλα από τα βιβλία<br /> που κρατούσαν οι χελώνες για την οικονομία της λίμνης<br /> και μετά χόρεψαν εκστασιασμένες<br /> μέσα σε ηλεκτρικές κραυγές για την ελευθερία του νερού<br /> Είμαι μαζί σου στο Ίντερνετ<br /> όταν πριν 2000 χρόνια ήταν εύκολο να σώσεις τη ζωή του<br /> και με κουρασμένο χέρι έφτασες να ακουμπήσεις<br /> το μουδιασμένο χαμόγελο του κενού<br /> και που δεν πρόλαβες να αλλάξεις εσώρουχο<br /> και που το ψυγείο της συνείδησης άδειασε<br /> και που έμεινες από βενζίνη στη μέση μιας μανιακής ομίχλης μπροστά στο σπίτι σου<br /> και που έσκυψες να πιεις νερό από τη λακκούβα στο πεζοδρόμιο<br /> και τότε ιδρωμένος χόρεψες με την άσφαλτο<br /> Είμαι μαζί σου στο Ίντερνετ<br /> όταν ένα αγριεμένο πλήθος ζήτησε να καταργηθεί η ζωή<br /> και ένας γέρος σάστισε μόλις μετενσαρκώθηκε σε Ίντρα<br /> που σάστισε όταν μετενσαρκώθηκε σε Σίβα<br /> που σάστισε όταν μετενσαρκώθηκε σε περίπτερο<br /> Είμαι μαζί σου στο Ίντερνετ<br /> όπου το αίμα των ενόχων ζωγραφίζει το σύμπαν<br /> και το πινέλο είναι το ίδιο το ντάρμα<br /> και στην μακριά ουρά που δεν χάθηκε κάτω από κανένα αυτοκίνητο<br /> και που όταν τα παιδιά έραψαν στα μάτια τους κοχύλια<br /> οι γονείς τους φώναζαν “Πότε θα έρθει η μέρα που θα αγγίξουμε το άζωτο;”<br /> και που μαζί ξυπνήσαμε από το κώμα ξεραμένοι<br /> από τους ανεμιστήρες του υπολογιστή της ψυχής μας<br /> που ούρλιαζε υπερφορτωμένος από τα όνειρα που δεν αποφύγαμε<br /> και αποκομμένος κοίταξες έξω από το παράθυρο<br /> είδες την αποκομμένο της απέναντι πολυκατοικίας να παζαρεύει με τον άνεμο<br /> και είδες την ελπίδα να λάμπει δυο στιγμές στο φωταγωγό<br /> και τα παιδιά δεν πήγαν σχολείο γιατί απεργούσε το διάλειμμα<br /> Είμαι μαζί σου στο Ίντερνετ<br /> όταν κατέληξες με κολλημένη στο χέρι τη διέξοδο<br /> να ξερνάς κάτω από λαμπρές σημαίες<br /> και όταν γύρισες το κεφάλι<br /> ακούμπησες με τη μύτη σου τις πλεξίδες μακρινών πλανητών<br /> και δεν γύρισε ποτέ κανένας από εκεί<br /> μόνο κάποιοι είπαν πως κανένας χαρταετός δεν πάει αρκετά ψηλά ώστε να θελήσει να μείνει εκεί<br /> και πως κανένας γάτος ποτέ δεν ακούμπησε σε παγωμένο χιόνι<br /> και πως αν αύριο έρθουν και σου πουν ότι νικήσαμε<br /> μη νοιαστείς για τις κάλτσες σου<br /> ούτε για το αν κανένας δεν καύλωσε όπως εσύ τότε<br /> που δε θυμάσαι γιατί<br /> Είμαι μαζί σου στο Ίντερνετ<br /> και θα είμαι εδώ όταν<br /> χτυπήσει το κουδούνι μου σε μια έκσταση του λεπτού<br /> γιατί τότε δεν θα έχει πια ηλεκτρόδια στον χώρο που κοιμάμαι<br /> και όταν ο ουρανός είναι μπλε<br /> δε θα είναι πλέον κάτω τα σκούρα μου.</p>

https://poems.bendersteed.gr/οι-φίλοι-μου.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:46:00Z

<p> Οι φίλοι μου είναι πάντα εκεί όταν τους χρειάζομαι<br /> Πίνουν όλοι νύχτα για να λύσουν τα προβλήματα<br /> Μου κάνουν παρέα όταν θέλω να είμαι μόνος<br /> Ψάχνουν να βρουν το κομμάτι χαρτί που μπλέχτηκε με τα σκουπίδια<br /> Και όταν το βρίσκουν το καίνε για να μην έχει υπάρξει ποτέ<br /> </p><p> Δεν είναι ότι είναι οι καλύτεροι τύποι στον κόσμο<br /> Αλλά κάπου στην πορεία αποφάσισαν<br /> Ότι είναι καλύτερα να αντέχουν εμένα από κάποιον άλλον<br /> Οπότε και εγώ το σέβομαι αυτό<br /> Μα τότε όταν τα όνειρα μας θα φιληθούν για μια στιγμή<br /> Θα υπάρξει στο νερό μια λάμψη<br /> Και θα κάνουν το παν για τα πυροτεχνήματα<br /> Γιατί ότι τυφλώνει μας κάνει να προχωράμε<br /> Και θα φτιάξουν ανθρώπους από λάσπη<br /> Για να έχω παρέα όταν αυτοί δε θα είναι εκεί<br /> </p><p> Δεν είναι πως δεν έχουμε περάσει πολλά μαζί<br /> Περισσότερο είναι πως όταν βλέπουμε μια γάτα<br /> Κάποιοι θα την κλωτσήσουν και οι άλλοι<br /> Θα πάνε σπίτια τους<br /> με τη σκέψη των καλοκαιριών που θα ξαναέρθουν<br /> </p><p> Το μόνο που μένει<br /> είναι όταν αποφασίσω πιο ζώο θέλω να είμαι<br /> να μην ξεχάσω την ηρωική ζωή του πιγκουίνου<br /> για να του πω πως τα βράδια που χάσαμε τις μέρες<br /> η άσφαλτος χόρεψε για εμάς<br /> και οι κολώνες της ΔΕΗ καμπούριασαν<br /> </p>

https://poems.bendersteed.gr/μετακίνηση.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:46:00Z

<p> Πράσινο είναι το χρώμα του νερού όταν βρέχει<br /> γιατί μόνο μια ένδειξη φτάνει<br /> Πότε θα φύγει η αυγή από την έρημο;<br /> αν είμαι εδώ θα πει πως δεν είμαι αλλού<br /> θα τρέξω να βρω την άμμο<br /> Μια νύχτα θα ανοίξει ένας ουρανός στο κεφάλι της<br /> Το σαγόνι γύρισε τα δάχτυλα τέντωσαν<br /> αποκάλυψη χρωμίου και ανάσας<br /> εγώ είμαι εδώ, αλλιώς θα ήμουν αλλού<br /> Μια μέρα θα κλάψει το άνθισμα της πορτοκαλιάς<br /> θα κλάψει για τις μέρες που έφυγε<br /> για τα σκαλοπάτια που δε μέτρησε<br /> για τις ευχές που δεν πήρε<br /> θα γελάσει με τα κοινόχρηστα κάτω από την πόρτα<br /> θα το μετανιώσει<br /> που εγώ είμαι εδώ</p>

https://poems.bendersteed.gr/σήμερα.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:46:00Z

<p> Σήμερα δεν ξύπνησα<br /> Δεν ήπια τον καφέ μου όπως χθες<br /> ούτε έφτιαξα το πρωινό μου<br /> ούτε σκέφτηκα πόσο χάλια είναι να ξυπνάς το πρωί<br /> Ούτε γύρισα το κεφάλι και είχε χαράξει<br /> και εγώ σε στάση χόλιγουντ ανακατεμένος με τα σεντόνια<br /> να σου δίνω ένα φιλί στο μέτωπο.<br /> Δεν χτύπησε το κουδούνι<br /> ούτε τα παιδιά πήγαν σχολείο<br /> Και η γειτόνισσα δεν άπλωνε τα ρούχα της<br /> ούτε ο χοντρός με τη ρόμπα έκανε τον περίπατο του στη βεράντα του<br /> Και σίγουρα δεν ήρθε κανένα πακέτο που περίμενα<br /> ή μάλλον δεν περίμενα τίποτα<br /> Σήμερα δεν ξημέρωσε<br /> δεν έχω και ρολόι να δω τι ώρα είναι<br /> Παρά μόνο από αυτά που ακούω στην τηλεόραση<br /> καταλαβαίνω πως δεν πρέπει να φοβάμαι πια<br /> γιατί όλα θα πάνε καλά<br /> Και αν και χρειάζομαι έναν καφέ<br /> θα περιμένω μέχρι να μπουν χαρταετοί από το παράθυρο</p>

https://poems.bendersteed.gr/δέκα.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:46:00Z

<p> Κάθε πρωί αν κοιμάμαι ο κόσμος προχωρά<br /> Αν ανάψω τη λάμπα και έχει μπει από το παράθυρο ο καπνός<br /> ή αν μέσα από τον καθρέφτη δω τη θάλασσα<br /> θα πρέπει να ανοίξω την καρδιά μου στα τραγούδια της<br /> θα πρέπει να κοιτάξω πάνω από τον ώμο<br /> θα πρέπει να ξεχάσω πως τα μαλλιά μας αραιώνουν<br /> και να πω πως δεν υπάρχει σε αυτή τη χώρα<br /> κανένας που να είναι πιο ψηλός από τον άλλο<br /> κανένας που να αξίζει περισσότερη ευχαρίστηση από αυτή<br /> ή από εμένα<br /> και δεν έγινε ποτέ αυτή η νύχτα που ξενέρωσα<br /> και ποτέ δεν είδε κανένας τίποτα<br /> και ποτέ δεν ήρθε η ανησυχία μετά<br /> και ποτέ το πρωί κανείς δεν αγχώθηκε για το πιο άτσαλο φιλί στο κρύο<br /> Μα αν τα πω όλα αυτά ποιος θα είναι εκεί να ακούσει;<br /> Αν τα αστέρια αράζουν εκεί πάνω<br /> ποια θα είναι η μέρα που θα καρφωθούν τρέχοντας στη βάρκα μου<br /> Δεν θα πω τίποτα θα πει πως ξέρω τα πάντα<br /> και ποτέ κανείς δε θα βρεθεί να με διαψεύσει<br /> οπότε θα σε αφήσω να πετάξεις πίσω<br /> και ίσως κάποια μέρα<br /> Αν έρθει σύνδεση ηλεκτρονίων και υπάρχουν ρομποτικοί υπηρέτες<br /> θα στείλω ένα μίζερο ρομπότ<br /> που θα ικανοποιήσει τα πάντα που έμειναν ανεκπλήρωτα<br /> και κάθε νύχτα<br /> θα φωνάζεις το όνομα μου</p>

https://poems.bendersteed.gr/πεινασμένοι-εικοσάρηδες.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:46:00Z

<p> Ψάχνει στο χώρο για ένα χαμόγελο<br /> εκεί που γυρνάει δεν υπάρχει παρά μια αίσθηση<br /> αυτή της υστερίας και της έκρηξης<br /> </p><p> Δεν έχω να πάρω από τα γύρω τίποτα<br /> περιμένω στο τραπέζι με μια σκέψη<br /> Δεν έχω να ζητήσω τίποτα<br /> περιμένω έξω με τη μηχανή αναμμένη<br /> </p><p> Αν κάπου υπάρχει ισορροπία<br /> τότε αυτή είναι εκεί που τα μαλλιά της μάκρυναν<br /> και ακούμπησαν τις μύτες των δαχτύλων της<br /> μα κανείς δεν ήταν γύρω<br /> και κανείς δε σκέφτηκε ούτε φαντάστηκε<br /> πως αυτό έγινε τη στιγμή που το κεφάλι της γύρισε<br /> ψάχνοντας τον ήχο της πρωινής στέρησης<br /> </p><p> Τα σπίτια είναι κουτιά<br /> τα γραφεία είναι κρεμάλες<br /> οι διαταγές τους είναι κραυγές<br /> τα μάτια τους είναι τρύπες στο χάος<br /> τα αυτιά τους είναι κεραίες τηλεόρασης<br /> τα χέρια τους είναι καλάμια στον αέρα<br /> τα πόδια τους είναι ελεύθερα ηλεκτρόνια<br /> </p><p> Όταν η συντέλεια δε θα είναι πια βεβαιότητα<br /> θα ψάξει κάτω από το κρεβάτι<br /> όταν θα εκπληρωθούν οι υποσχέσεις των ονείρων του<br /> θα τρέξει να καεί από ήλιους και φεγγάρια που καίνε<br /> </p><p> μέχρι τότε θα τριγυρίζει στους διαδρόμους και θα ψάχνει<br /> μέσα από αυτούς που στερήθηκαν τη ζωή<br /> αυτά που στερήθηκε ο ίδιος<br /> </p><p> και θα ήταν αστείο να σας πω ότι δε θα τα βρει</p>

https://poems.bendersteed.gr/τετραφάρμακος.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:46:00Z

<p> Τους έβλεπα εκεί στη γωνία σκοτεινούς και ζαλισμένους<br /> και πεινασμένους για μια απελευθέρωση μέσα από την δίψα<br /> Δεν φοβόμασταν το θεό<br /> ήμασταν παρά μόνο μια εικόνα ενός δράματος σε διαστημική αυλαία<br /> κοιτάζαμε με μάτια πρησμένα και χέρια από ξύλο<br /> έναν κόσμο που από απόσταση δεχόμασταν για πατέρα<br /> Θέλαμε να πεθάνουμε χωρίς να μας νοιάζει<br /> ήταν που σε κάποια προβλήτα μας έγνεψε μια μητέρα<br /> μια αστραπή σε μια κούπα καφέ<br /> και μια πεθαμένη μέρα είναι μια πεθαμένη μέρα<br /> μέχρι να έρθει η νύχτα<br /> Τα αγαθά αποκτιούνται εύκολα<br /> μένει μόνο να σηκωθούμε από εδώ που μας κάρφωσαν<br /> να σπάσουμε εκείνη την αλυσίδα<br /> και να κοιτάξουμε πίσω από τον τοίχο<br /> το νερό τρέχει στο πεζοδρόμιο<br /> πριν γίνει λούμπα από λασπόνερα<br /> και εμείς απλά πρέπει να κοιτάξουμε πίσω από τον τοίχο<br /> γιατί αν και στην πλατεία δε μας μιλάνε πια<br /> καθόμαστε εδώ μαζί<br /> προσπαθώ να τους πω πως μια γωνία δεν κρύβει πάντα κάτι<br /> αν ξαφνικά χορέψω δεν άκουσα ξαφνικά μουσική<br /> αν γιορτάσω την κίνηση δεν είμαι στην ακρογιαλιά γυμνός<br /> κάθομαι εκεί χωρίς να βγαίνει φωνή<br /> και αυτοί με κοιτάζουν σαν να είδαν καταιγίδα<br /> όταν τελικά λέω πως οι συμφορές με το καλό να έρθουν</p>

https://poems.bendersteed.gr/δυο-ποιήματα-για-την-άνοιξη.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:46:00Z

<p> Στα σουαρέ ψάχνω για το μπαρ ή το σερβιτόρο που με κόβει από πάνω ως κάτω.<br /> Στα σουαρέ τα μεζεδάκια μου κόβουν την πείνα και αν έχω τσέπες στριμώχνω μερικά σε αυτές.<br /> Στα σουαρέ δεν την πέφτω στα κορίτσια μη με πετάξουν έξω, αλλά καμιά φορά πίνω πολύ.<br /> Στα σουαρέ λέω κανένα τραγούδι αλλά μου λένε να το βουλώσω.<br /> Στα σουαρέ βλέπω κανένα φίλο και τα λέμε, αλλά σαν να θέλει να φύγω και εξάλλου και εγώ βαριέμαι.<br /> Στα σουαρέ καμιά φορά βαριέμαι να πάω ή δεν έχω τι να φορέσω<br /> και συνήθως φεύγω με παρέα<br /> και καπνίζω<br /> και πάω στην τράπεζα να δω αν έχω λεφτά – που δεν έχω<br /> Και γιορτάζω-γιορτάζω-γιορτάζω.<br /> </p><p> – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –<br /> </p><p> Αυτός ο κόσμος είναι χωρίς μέτρα.<br /> Περιμένω να πιω τον καφέ μου, έχω παρκάρει στη βροχή<br /> Και περιμένω να πιω τον καφέ μου.<br /> Το πρωί ήμουν στην εξοχή με μια μόνο σκέψη.<br /> Αύριο θα είμαι πάλι εκεί με μια μόνο σκέψη.<br /> Μου αρέσει η μουσική και στη μουσική δεν αρέσουν όλοι.<br /> </p><p> Είμαι φτιαγμένος να γνωρίσω την κόρη του Πλάτωνα ή τη θεία του Χίτλερ.<br /> </p><p> Έχω ζεστό νερό να με περιμένει και έχω λιμάνια να δουλέψω σε αυτά.<br /> Οι γυναίκες όμως δεν μπορούν να περιμένουν. Είναι και ο χρόνος που περνά.<br /> </p><p> Η κόρη του Γκένσμπουργκ είναι κιόλας σαράντα.<br /> Και παίζει σε ταινίες.<br /> Και δε με πειράζουν όλα αυτά αλλά ζει πολύ μακριά από εδώ</p>

https://poems.bendersteed.gr/κάθε-άνοιξη.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:46:00Z

<p> Είναι μια δροσερή μέρα<br /> Δεν υπάρχει παρά μόνο ένα κουδούνι<br /> και ο ταχυδρόμος μεταφέρει αρχαία νομίσματα<br /> Το δίκτυο είναι κούφιο<br /> είναι μια μανία που την έπνιξαν<br /> μέσα σε εκρήξεις από αυτοκίνητα<br /> και μετά κουρασμένοι δυο τύποι<br /> έστησαν τη σκηνή τους σε ένα ακρογιάλι από στάχτη<br /> Μα δεν ήρθε ακόμα η ώρα που τα κλάματα θα σταματήσουν<br /> μιας και δεν έχω χέρια περπατάω με τα αυτιά<br /> Θα έρθω σημαίνει θα με περιμένεις μετά τα μεσάνυχτα<br /> Ξέχασα να σε ρωτήσω αν έχεις καφέ<br /> Κάποτε θα είναι αστείο πως τώρα σκέφτομαι ακόμα<br /> και κουβαλάω ακόμα γύρω μου μια σακούλα με στολίδια<br /> Δεν ήρθε ακόμα η μέρα που θα είναι εντάξει<br /> που θα σταθώ στην άκρη με μια λάμψη στα μάτια<br /> και κάποιος θα ξέρει την απάντηση και θα βρω τον κάποιο<br /> μέσα σε έναν χορό<br /> θα είσαι εκεί με μια κορδέλα και δυο παγωτά<br /> και τότε θα είναι εντάξει<br /> Μα πού είναι η γάτα που χαιρέτησα πριν λίγο;<br /> Κανείς δε μου είπε πως όταν θα φτάσω εκεί<br /> η ερώτηση θα έχει ξεχαστεί<br /> και μια νέα έκρηξη θα χαράζει τρίγωνα στα μάτια μου. </p>

https://poems.bendersteed.gr/μια-ανάμνηση.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:46:00Z

<p> Δεν έχω να πάω πουθενά για τα επόμενα 1500 χρόνια<br /> μετά όμορφοι άγγελοι θα κατέβουν από έναν φλεγόμενο ουρανό<br /> θα αγκαλιάσουν τη μηχανή μου και θα φιλήσουν τους ώμους μου<br /> Με λαμπάκια στα στήθια τους θα έχουν μια όψη σαν σκουπιδοτενεκέδες τις απόκριες<br /> και θα χορεύουν σα νυσταγμένα θηρία<br /> και θα μου χαρίσουν κάστανα του καλοκαιριού<br /> Με μια κίνηση τους θα ξεχάσω όλες τις προηγούμενες ζωές μου<br /> Με ένα βλέμμα τους θα συρθώ στο χώμα και θα ερωτευτώ τις πέτρες<br /> Μια λάμψη από τα ηλεκτρικά κυκλώματα τους θα χαράξει πάνω μου όλα τα όνειρα σαν εμπειρίες<br /> Με σκοτεινούς ψαλμούς θα καταδικάσουν τα νύχια μου σε χίλια μαρτύρια<br /> Σε ιδρωμένα δωμάτια θα υπάρχουν όλες οι καύλες και οι δίψες και οι πείνες και εγώ θα κοιτάω αμέριμνος<br /> Μικρές αναπνοές θα βογκούν μέσα στα αυτιά μου<br /> και πάνω σε πανί κινηματογράφου θα αγναντεύει ο Καζίνσκι τις νεο-λουδίτικες κοινωνίες του<br /> και το κοινό θα παραληρεί από το θέαμα<br /> και μια θεία μου θα έχει φτιάξει ιμάμ<br /> και σε μια φουσκωτή βάρκα θα είχαμε καταφέρει να χωρέσουμε τις μπύρες<br /> και μεθυσμένοι θα κάναμε το Καλαμάτα-Πάτρα-Καλαμάτα σε 4 ώρες<br /> για να δει ο έτσι αν έτσι το έχει ακόμα<br /> και όταν φτάσουμε τρελαμένοι κανένα μπλε δε θα μας σταματήσει<br /> και θα ξυπνήσουμε στις 6 το πρωί για να δούμε τη γυμνή με το φλάουτο<br /> Σαν νεκρός στη γωνία θα παίζω μακάβριες μελωδίες στο πιάνο στη γωνία<br /> κρακ - το φλιτζάνι στον τοίχο κάνει ΚΡΑΚ<br /> Και ξυπνάω πάνω στο εντούρο με τη μια ρόδα στο χάος<br /> και δίπλα θα παίζει τη συντέλεια κάποιου άλλου και κάποιοι άλλοι άγγελοι του χαϊδεύουν τα μαλλιά.<br /> </p>

https://poems.bendersteed.gr/όταν-δεν-είμαι-μαζί-σου.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:46:00Z

<p> Όταν λείπεις από το σπίτι κλείνω το φως με τη μύτη<br /> καμιά φορά αφήνω πυροσβεστήρες πίσω από την πόρτα<br /> ή σκέφτομαι να δω καμιά ταινία από το παράθυρο<br /> </p><p> Μας είπαν πως ο επόμενος πόλεμος θα έρθει από τον ωκεανό<br /> μα κοίτα την εφημερίδα τα μεσάνυχτα<br /> Μας είπαν πως τα καλά νέα έρχονται μόνο το πρωί<br /> μα εγώ βλέπω μόνο μια μαύρη γάτα στο μπαλκόνι<br /> Μας είπαν πως δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα άλλο<br /> παρά να κάνουμε παρέλαση φορώντας στολίδια<br /> και να περιμένουμε τη μέρα που θα ανατιναχτεί το περίπτερο<br /> γιατί καμία ιστορία από αυτές που θέλω να πω<br /> δε θα ανοίξει τα φτερά της σαν τα πουλιά τη άνοιξη<br /> </p><p> Όταν λείπεις από το σπίτι, πετάω σπιρτόκουτα στους περαστικούς<br /> βγάζω τα άπλυτα στο διάδρομο<br /> ζεσταίνω το κεφάλι μου στην κουζίνα<br /> βάζω κατσαβίδια και ραβασάκια πίσω από το θερμοσίφωνο<br /> κλείνω το μάτι στα περιστέρια<br /> </p><p> καμιά φορά πλένω τα πιάτα<br /> αλλά συνήθως μόνο λίγο πριν έρθεις.</p>

https://poems.bendersteed.gr/ενυδρείο.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:46:00Z

<p> Από κάτω είναι μια θάλασσα από κόκκινο<br /> Το μπουκάλι γουργουρίζει<br /> και για να κάτσεις στο μπαλκόνι θες σίγουρα μπουφάν<br /> Αν και μου είπαν να μείνω εδώ, εγώ έφυγα<br /> μια μέρα σαν δεκαετία<br /> Αν ήσουν εκεί ίσως ήμουν αλλού<br /> Αφού καμία υποχρέωση δεν έκανε<br /> τα αστέρια να προσευχηθούν<br /> πέφτω στα γόνατα<br /> τριαντάφυλλα<br /> μια κίνηση στο χώρο<br /> ένα χάος είναι στο χρόνο<br /> Το δεύτερο ψυγείο από κάτω<br /> είναι η τελευταία υπόσχεση<br /> Όταν θα φύγω θα υπάρχει ο ήχος;<br /> Όλοι με πλησίαζαν<br /> γιατί έκανα θητεία στο ενυδρείο<br /> </p><p> Είναι μια αποθήκη στο κρύο<br /> αν έχεις κάνα τάλιρο<br /> ή αν πάρεις ένα τηλέφωνο<br /> θα έρθει καμιά κίσσα να σου κάνει παρέα<br /> ενώ τρελοί γλάροι θα περνούν στην αυγή<br /> μια κορυφή είναι στο χτύπημα<br /> θα χαιρετίσω θα πει πως είμαι εδώ<br /> Δε θα τρέξω αν δεν ξημερώσει<br /> είμαι νέος αλλά όχι και τόσο<br /> και αν μια νύχτα μας πουν πως νικήσαμε<br /> με ποιον θα βγω στο δρόμο να πανηγυρίσω;<br /> Δεν είναι λύση να χάσω το μυαλό μου<br /> μάλλον θα ήταν καλύτερα<br /> που και που να τηλεφωνείς<br /> γιατί δεν ξέρω αν το έμαθες<br /> αλλά κάνω θητεία στο ενυδρείο<br /> </p>

https://poems.bendersteed.gr/κροκόδειλοι.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:46:00Z

<p> Κροκόδειλοι των πόλεων σε φωτεινές πλατείες.<br /> Σκοτεινή πλευρά του ήλιου ανάμεσα σε χιλιάδες αστέρια, παγωμένη ανάσα το καλοκαίρι, το παιδί στην αυλή παίζει, το παιδί στην αυλή γυμνό, το παιδί στην αυλή ντυμένο με το μανδύα της γνώσης.<br /> Χιλιάδες άγιοι δείχνουν το δρόμο<br /> δε γνώρισα ποτέ κανέναν.<br /> Χιλιάδες τρόποι να αγγίξω τα μαλλιά της<br /> δε δοκιμάστηκε ποτέ κανένας.<br /> Μέσα σε σπίτια φιλόξενα δεν είναι κακό να ξεφεύγεις που και που.<br /> Μάνα ουράνια και πατέρα από χώμα γιατί κάνατε το γαμήσι κάτι κακό;<br /> Πότε κερδίσαμε το δικαίωμα στην αγκύλωση; Θέλω να τρέξω πάει να πει θέλω να γίνω ο ταύρος στην αρένα, να ξεσκίσω τον Τορεαδόρ.<br /> Θέλω να κάτσω: να ακούσω ιστορίες, δίπλα στο τζάκι, για την πρώτη σου φορά.<br /> </p><p> Φέρνω τον άνεμο της Ταγγέρης στα πνευμόνια και κοιτάζω το σύμπαν. Κανένας δεν είναι σίγουρος αν του αρέσει, αλλά ποιος έχει πρόβλημα; Δεν ξέρω αν μου αρέσουν οι μέρες αλλά δεν πειράζει. Και οι νύχτες; Ποιος νοιάζεται;<br /> Ιεροί τρελοί που πίνουν τα βράδια στη σοφία της μιας στιγμής, που χαχάνισαν σε κηδείες και έκαναν το δέρμα τους χαρταετό, που κύλησαν στην λάσπη για να σωθούν από έναν ήλιο που καίει, που χόρεψαν εκστασιασμένοι για τη γέννηση του μωρού στον πρώτο όροφο, που επικοινωνούν με τα φρύδια.<br /> </p><p> Ποιος ξέρει αρκετά λίγα για να μη του διαφεύγουν τα πάντα; Είναι ο παράδεισος που χύθηκε μέσα στην κόλαση, ο δρόμος του θανάτου για τη ζωή. Ποιος θεός θα έρθει να διαψεύσει τα μάτια της;</p>

https://poems.bendersteed.gr/σάββατο-βράδυ.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-13T23:45:00Z

<p> Είναι τα φωτισμένα σκαλιά της εκκλησίας<br /> Είναι το σοκάκι που λάμπει<br /> Είναι οι φλέβες που πάνε να σπάσουν<br /> Είναι το σπίτι που ερημωμένο κάθεται στη γωνία<br /> Είναι οι τσέπες μου που έχουν τρύπες<br /> </p><p> Όταν κάθισες απέναντι δεν ένιωσα τίποτα<br /> Είχε ζεσταθεί και η μπύρα μου<br /> Και δεν είχα λεφτά να πάρω άλλη<br /> </p><p> Όταν είπες ότι κερνάς δεν ένιωσα τίποτα<br /> Είχε στεγνώσει το στόμα μου<br /> και θα ήθελα άλλη μια μπύρα<br /> </p><p> Όταν είπες πως έχεις όνειρα δεν ένιωσα τίποτα<br /> Θυμήθηκα πως πρέπει να αλλάξω λάμπα στο μπάνιο μου<br /> και πως έχω απλωμένα ρούχα έξω<br /> </p><p> Όταν είπες να πάμε σπίτι σου δεν ένιωσα τίποτα<br /> μόνο σκέφτηκα πως πρέπει να είναι τρελός κάποιος<br /> να δουλεύει αν έχει κερδίσει το λαχείο<br /> </p><p> Όταν άναψες το τσιγάρο σου δεν ένιωσα τίποτα<br /> πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη πως<br /> ίσως σε κάποιο γραφείο κάποιος να διαβάζει το μυαλό μου<br /> και να κρατάει σημειώσεις για τη ζωή μου<br /> πριν γυρίσει στο κρύο κρεβάτι του<br /> αυτή η τεχνολογία ίσως να είναι σε κάποιο κράτος ή μυστική οργάνωση<br /> και τότε ένιωσα άσχημα<br /> και αποφάσισα να σε παντρευτώ<br /> </p><p> Μα όταν γύρισα να σου κάνω πρόταση είχες ήδη κοιμηθεί<br /> και τότε ένιωσα μόνος<br /> </p>

https://poems.bendersteed.gr/μάτια-laser.htmlbendersteeddimos@stinpriza.org2020-01-11T20:38:00Z

<p> Υπάρχει μόνο ένας θεός και το πεζοδρόμιο είναι ο προφήτης του<br /> Έχω ένα ρίγος, τρέμει κάτω στο παντελόνι μου<br /> Χρειάζομαι ένα πρωινό<br /> Είναι μια μέρα που θα ήθελα να ήσουν εδώ<br /> Όταν είμαστε εκτός εποχής γελάμε με τα φρύδια<br /> Πώς έγινε και ποτέ δε θυμάμαι εκείνο το ανέκδοτο;<br /> Ήσουν γεμάτη φως και κοχύλια<br /> Μια πετσέτα πόσο μπορεί να κρύψει αυτά που οι κυριούλες δε θέλουν να δουν;<br /> Η άμμος λάμπει το μεσημέρι<br /> Μια νύχτα πιο εκεί και τα μαχαίρια ακονίζονται<br /> Δεν έχει πλάκα όταν αγχώνεσαι για την εισβολή των εξωγήινων;<br /> Δυο μπύρες και ο προβολές στα μάτια σου<br /> Η θάλασσα χωρισμένη στα δυο<br /> Για πόσο ακόμα θα λέμε &quot;αεροπλάνο θα 'ναι&quot;<br /> Κίνηση είναι η ζέστη στο αυτοκίνητο<br /> μου λέει φύγε απο εδώ<br /> και εγώ πέφτω κάτω από τα γέλια<br /> και εσύ πετάς μανταρίνια στο παμπρίζ<br /> </p>